Doorgaan naar hoofdcontent

Belastingdienst loopt leeg...

Toen ik deze kop las zonder de inhoud gelezen te hebben was mijn eerste gedachte: "hoe is het mogelijk!?". Deze titel doet vermoeden dat de Belastingdienst meer zou kunnen uitdelen dan innen. Maar helaas, niets is minder waar.
Wat blijkt; de Belastingdienst (de organisatie die samen met het CJIB door de Nederlandse overheid is aangewezen om de burger te treiteren) moet reorganiseren en dus banen schrappen. En hoe kunnen ze dit beter doen dan, jawel, met uw en mijn geld!

Ik citeer een stuk van NU.nl:

"De vrijwillige vertrekregeling die de Belastingdienst aanbiedt aan haar werknemers, leidt tot een leegloop bij de dienst. In twee maanden tijd hebben zich al 4.200 mensen gemeld voor de regeling. Bij de huidige reorganisatie moeten vijfduizend banen verdwijnen. Het was de bedoeling dat dit aantal de komende jaren gefaseerd afscheid zou nemen. Maar veel meer werknemers hebben interesse in de vertrekregeling die wordt aangeboden. De vertrekregeling, die kan oplopen tot 75.000 euro, is vooral interessant voor mensen met een goed betaalde functie bij de fiscus." [bron: NU.nl]

Nu kun je de werknemers van de Belastingdienst zelf niets kwalijk nemen, anders dan dat ze ooit bij de dienst zijn gaan werken. Als ik in (Belasting) dienst zou zijn en mij aangeboden werd om te vertrekken zou ik dit zeker doen. Laat staan als je er ook nog geld voor krijgt.
Desondanks vind ik de bedragen die hiervoor uitgekeerd worden absurd hoog als je afzet tegen alle mensen in de particuliere sector welke in de afgelopen jaren hun baan zijn verloren als gevolg van bezuinigingen, reorganisaties of een faillissement. En dan is V&D misschien nog wel het meest recente voorbeeld.

Maar goed zoals de welbekende slogan luidt: "Leuker kunnen we het niet maken. Wel oneerlijker!"

Reacties

Populaire posts van deze blog

De Festivalman

Vandaag stuitte ik op vergeten YouTube filmpje van Jiskefet uit 2017 waarin Michiel Romeyn op zijn geheel eigen briljante wijze een parodie op een festivalorganisator neerzet. Omdat Jiskefet toch een behoorlijk deel van mijn satirische ontwikkeling uitmaakt, kon deze eigenlijk bij voorbaat al niet meer stuk. Ik kom tenslotte uit een klassiek VPRO-nest en ben daarmee voor een niet onbelangrijk deel door Kees Prins, Herman Koch en Michiel Romeyn opgevoed. Echter zelf inmiddels al meer dan mijn halve leven werkzaam in de evenementenindustrie, maakt zo'n filmpje alleen maar beter. Waar ik vroeger vooral om Jiskefet kon lachen vanwege de absurditeit, is daar in de loop der jaren een zekere vorm van herkenning bij gekomen. De festivalwereld met haar eigen jargon, eigenaardigheden, soms enorme ego's en bloedserieuze gesprekken over volstrekt merkwaardige details, blijkt hiermee eigenlijk helemaal niet zoveel satire nodig te hebben. En aangezien ik bovendien ook niet vies ben van enige...

Ronflonflon avec Jacques Plafond

Gisteren is bekend gemaakt dat Wim T. Schippers afgelopen woensdag, 10 juni, op 83-jarige leeftijd is overleden. Voor de meesten is hij onder andere bekend als de stemacteur van Ernie uit Sesamstraat. Maar daarnaast was hij ook de stem achter bijvoorbeeld Kermit de Kikker en Graaf Tel. Echter heeft Wim T. Schippers veel meer oeuvre aan zijn derrière draperen. Zo was hij in de jaren 70 - ver voor mijn geboorte - een van de pioniers van absurdistische televisie bij de VPRO. En in die hoedanigheid ook de bedenker van onder andere de personages Sjef van Oekel en Barend Servet. Daarnaast was Schippers ook actief als kunstenaar. Met onder andere werken als De Pindakaasvloer , wist hij de nodige discussie los te maken. Uiteindelijk is zijn werk te veel om op te noemen. Voor mij persoonlijk is er echter één programma dat er in het bijzonder uitspringt. En dat is het Hilversum 3 – want 3FM bestond nog niet – radioprogramma Ronflonflon met Jacques Plafond. Hierin praatte presentator Jacques Pla...

Haarlem Culinair 2026

Er zijn evenementen waar je maanden van tevoren een strak draaiboek voor maakt. En er zijn evenementen waar je simpelweg besluit dat je gaat kijken waar de avond je brengt. Haarlem Culinair behoort al jaren tot die laatste categorie. Het recept is al decennialang vrijwel onveranderd. Een monumentale Grote Markt, een verzameling Haarlemse restaurants die zich van hun beste kant laten zien, een glas wijn dat zelden het laatste blijkt te zijn en duizenden mensen die elkaar tegenkomen met de inmiddels traditionele opmerking: "Hé, jou had ik hier kunnen verwachten." En dus mocht ik ook dit jaar weer de culinaire snob uithangen. Als een heuse Bep van Mokum bewogen wij ons langs de verschillende etablissementjes om onszelf tegoed te doen aan het ruime aanbod culinaire hoogstandjes dat mijn geboortestad te bieden heeft. Dat Haarlem Culinair inmiddels een vaste waarde op de kalender is, merk je aan alles. Er hangt een ontspannen sfeer die je niet kunt organiseren. Mensen nemen de tijd...