Doorgaan naar hoofdcontent

De kookpot verwijt de ketel dat hij bruin ziet...

Het is echt ongelofelijk maar waar, helaas!

Zojuist heb ik het kookpunt van woede bereikt toen ik getipt werd over het dit bericht op NU.nl waarvan ik in eerste instantie dacht dat het hier om een misplaatste 1 aprilgrap ging maar, aangezien het inmiddels juli is kan dit haast niet waar zijn. De hele Zwarte Pieten discussie is niets vergeleken bij de inhoud van dit artikel. We leven in een vrije Westerse maatschappij waarbij het zo nu en dan eens voor kan komen dat iemand zich 'gekwetst' voelt door iets dat iemand anders doet of zegt. Het kan dan ook absoluut geen kwaad om wat meer rekening met elkaar te houden maar, met dit soort afgrijselijke types valt simpelweg geen rekening te houden. Naar mijn idee is dit het soort mens dat iets te veel tijd heeft (vermoedelijk ook op de loonlijst staat van het UWV) en daarom maar gaat zitten 'zoeken' naar iets om over te zeiken. Dit is hetzelfde type mens dat ingezonden brieven stuurt naar de Volkskrant.

Als we dit serieus moeten nemen kunnen we beter ook een petitie gaan tekenen tegen alle gele auto's die er in dit land rondrijden want allicht dat onze Chinese medemens zich hierdoor ietwat gekwetst voelt. Alle hondenbezitters moeten hun huisdier misschien pillen gaan voeren waardoor hondenpoep op straat niet meer bruin van kleur is maar blauw, want ook dit is zwaar beledigend en aanstootgevend. Of stoten we dan Smurfin hiermee weer tegen het hoofd? En persoonlijk zou ik graag alles dat paars is uit het straatbeeld willen laten verdwijnen. Simpel weg omdat ik dit een ontzettend lelijke kleur vind en dit voor bij bijzonder veel afbreuk doet aan de kwaliteit van leven.

Ik weet niet wie er achter deze Facebook-pagina schuil gaat maar, tegen hem (of zou ook heel goed een haar kunnen zijn) zou ik willen zeggen: "Dude, get a life!"

Reacties

Populaire posts van deze blog

De Festivalman

Vandaag stuitte ik op vergeten YouTube filmpje van Jiskefet uit 2017 waarin Michiel Romeyn op zijn geheel eigen briljante wijze een parodie op een festivalorganisator neerzet. Omdat Jiskefet toch een behoorlijk deel van mijn satirische ontwikkeling uitmaakt, kon deze eigenlijk bij voorbaat al niet meer stuk. Ik kom tenslotte uit een klassiek VPRO-nest en ben daarmee voor een niet onbelangrijk deel door Kees Prins, Herman Koch en Michiel Romeyn opgevoed. Echter zelf inmiddels al meer dan mijn halve leven werkzaam in de evenementenindustrie, maakt zo'n filmpje alleen maar beter. Waar ik vroeger vooral om Jiskefet kon lachen vanwege de absurditeit, is daar in de loop der jaren een zekere vorm van herkenning bij gekomen. De festivalwereld met haar eigen jargon, eigenaardigheden, soms enorme ego's en bloedserieuze gesprekken over volstrekt merkwaardige details, blijkt hiermee eigenlijk helemaal niet zoveel satire nodig te hebben. En aangezien ik bovendien ook niet vies ben van enige...

Ronflonflon avec Jacques Plafond

Gisteren is bekend gemaakt dat Wim T. Schippers afgelopen woensdag, 10 juni, op 83-jarige leeftijd is overleden. Voor de meesten is hij onder andere bekend als de stemacteur van Ernie uit Sesamstraat. Maar daarnaast was hij ook de stem achter bijvoorbeeld Kermit de Kikker en Graaf Tel. Echter heeft Wim T. Schippers veel meer oeuvre aan zijn derrière draperen. Zo was hij in de jaren 70 - ver voor mijn geboorte - een van de pioniers van absurdistische televisie bij de VPRO. En in die hoedanigheid ook de bedenker van onder andere de personages Sjef van Oekel en Barend Servet. Daarnaast was Schippers ook actief als kunstenaar. Met onder andere werken als De Pindakaasvloer , wist hij de nodige discussie los te maken. Uiteindelijk is zijn werk te veel om op te noemen. Voor mij persoonlijk is er echter één programma dat er in het bijzonder uitspringt. En dat is het Hilversum 3 – want 3FM bestond nog niet – radioprogramma Ronflonflon met Jacques Plafond. Hierin praatte presentator Jacques Pla...

Haarlem Culinair 2026

Er zijn evenementen waar je maanden van tevoren een strak draaiboek voor maakt. En er zijn evenementen waar je simpelweg besluit dat je gaat kijken waar de avond je brengt. Haarlem Culinair behoort al jaren tot die laatste categorie. Het recept is al decennialang vrijwel onveranderd. Een monumentale Grote Markt, een verzameling Haarlemse restaurants die zich van hun beste kant laten zien, een glas wijn dat zelden het laatste blijkt te zijn en duizenden mensen die elkaar tegenkomen met de inmiddels traditionele opmerking: "Hé, jou had ik hier kunnen verwachten." En dus mocht ik ook dit jaar weer de culinaire snob uithangen. Als een heuse Bep van Mokum bewogen wij ons langs de verschillende etablissementjes om onszelf tegoed te doen aan het ruime aanbod culinaire hoogstandjes dat mijn geboortestad te bieden heeft. Dat Haarlem Culinair inmiddels een vaste waarde op de kalender is, merk je aan alles. Er hangt een ontspannen sfeer die je niet kunt organiseren. Mensen nemen de tijd...