Menno's blog

Soms heb je zo’n band of artiest waarvan je denkt: hier wil ik meer van. En dan niet per se van diezelfde artiest, maar gewoon iets dat ertegenaan schuurt. Invloeden, tijdgenoten, obscure soortgenoten of gewoon iets waarvan iemand ooit heeft bedacht: als je dit goed vindt, moet je dát eens proberen. En daarvoor heeft Spotify iets briljants bedacht: artiestenradio. Zoek een artiest op, klik op ‘Naar radio’ en laat je verrassen. Althans, dat was volgens mij ooit het idee. Want de laatste tijd valt me steeds vaker op dat Spotify daar iets anders onder verstaat. Start ik een artiestenradio, dan krijg ik inderdaad die artiest te horen. Maar daarna komen opvallend vaak bands en nummers voorbij waarvan Spotify allang weet dat ik ze leuk vind. Zo begon ik vanmiddag met ‘Radio TOOL’ op Spotify en kreeg ik binnen no time voor de zoveelste keer Limp Bizkit en Deftones voorgeschoteld. Dus omwille van het experiment maar even overgeschakeld naar ‘Radio The Mars Volta’. Je raadt het al: binnen twee ...

Het is inmiddels een jaarlijkse traditie: Lowlands zit er weer op. Gefrituurd en wel kijken we terug op drie meer dan geslaagde dagen in Biddinghuizen. En hoewel het voor mij ook werk is, blijft het ieder jaar vooral genieten. Vrij snel na aankomst deden de geruchten de ronde over een nieuwe hamburgerkraam. En dus besloot ik de proef op de som te nemen: tijd voor een heuse burger tasting. Wederom werd de Bep van Mokum in mijzelf aangewakkerd en ging ik tussen de bedrijven door op zoek naar de beste burger van het festival. Het geheim lag verscholen aan de overkant van Lake Lowlands bij de Alpha, aan het einde van de Marktlaan. Hier vond ik de ultieme winnaar: de Fry Me a River van Beef Chief. Twee smashburgers van 75 gram, waarbij de uien tijdens het bakken in het vlees worden gesmasht. Met twee plakken American cheese, augurk en burgersaus op een geroosterd Martin’s potato roll. Een burger die precies doet wat hij moet doen. Goed vlees, een stevige bun, genoeg saus zonder dat het hele...

Vandaag stuitte ik op vergeten YouTube filmpje van Jiskefet uit 2017 waarin Michiel Romeyn op zijn geheel eigen briljante wijze een parodie op een festivalorganisator neerzet. Omdat Jiskefet toch een behoorlijk deel van mijn satirische ontwikkeling uitmaakt, kon deze eigenlijk bij voorbaat al niet meer stuk. Ik kom tenslotte uit een klassiek VPRO-nest en ben daarmee voor een niet onbelangrijk deel door Kees Prins, Herman Koch en Michiel Romeyn opgevoed. Echter zelf inmiddels al meer dan mijn halve leven werkzaam in de evenementenindustrie, maakt zo'n filmpje alleen maar beter. Waar ik vroeger vooral om Jiskefet kon lachen vanwege de absurditeit, is daar in de loop der jaren een zekere vorm van herkenning bij gekomen. De festivalwereld met haar eigen jargon, eigenaardigheden, soms enorme ego's en bloedserieuze gesprekken over volstrekt merkwaardige details, blijkt hiermee eigenlijk helemaal niet zoveel satire nodig te hebben. En aangezien ik bovendien ook niet vies ben van enige...

Inmiddels zijn de renovatiewerkzaamheden aan deze weblog weer hervat. Na enig gepruts met instellingen, marges, widgets, kleuren, afbeeldingen en andere zaken waarvan ik vooraf dacht dat het “maar vijf minuten werk” zou zijn, is de blog wederom voorzien van een upgrade. Maar dat klinkt wel spectaculairder dan het is. In een verwoede poging deze blog te moderniseren, is misschien wel de grootste verandering dat er juist mínder te zien is. Waar het internet de afgelopen jaren vooral voller, drukker en schreeuweriger lijkt te zijn geworden, heb ik besloten de andere kant op te bewegen. Veel witruimte, rustige typografie en vooral de foto’s en verhalen hun werk laten doen. Geen bewegende banners, geen knipperende knoppen en geen overdaad aan kleur. Het is tenslotte een weblog en geen luchthaven. Er is nog even serieus overwogen om de achtergrond te voorzien van subtiele verwijzingen naar muziek, gastronomie, barbecueën, cultuur en andere persoonlijke obsessies. Maar na verschillende ontwer...

Er zijn evenementen waar je maanden van tevoren een strak draaiboek voor maakt. En er zijn evenementen waar je simpelweg besluit dat je gaat kijken waar de avond je brengt. Haarlem Culinair behoort al jaren tot die laatste categorie. Het recept is al decennialang vrijwel onveranderd. Een monumentale Grote Markt, een verzameling Haarlemse restaurants die zich van hun beste kant laten zien, een glas wijn dat zelden het laatste blijkt te zijn en duizenden mensen die elkaar tegenkomen met de inmiddels traditionele opmerking: "Hé, jou had ik hier kunnen verwachten." En dus mocht ik ook dit jaar weer de culinaire snob uithangen. Als een heuse Bep van Mokum bewogen wij ons langs de verschillende etablissementjes om onszelf tegoed te doen aan het ruime aanbod culinaire hoogstandjes dat mijn geboortestad te bieden heeft. Dat Haarlem Culinair inmiddels een vaste waarde op de kalender is, merk je aan alles. Er hangt een ontspannen sfeer die je niet kunt organiseren. Mensen nemen de tijd...