Menno's blog

Posts

Recente posts

Degelijke humor

Sommige woorden laten zich wat lastig met elkaar combineren. Bijvoorbeeld: Italiaanse degelijkheid, Britse haute cuisine of Duitse humor. Maar gelukkig staan daar weer andere clichés tegenover die juist als vanzelfsprekend bij elkaar lijken te horen, zoals: Duitse Gründlichkeit, Pünktlichkeit en Ordnung muss sein. Want als er één land is waar je erop moet kunnen vertrouwen dat een trein die volgens de dienstregeling om 14.37 uur vertrekt, ook daadwerkelijk om 14.37 uur vertrekt, dan is het Duitsland wel. Althans, dat was ooit het idee. Wie de laatste jaren weleens met de Deutsche Bahn heeft gereisd, weet dat onze oosterburen hard bezig zijn dat zorgvuldig opgebouwde imago af te breken. Vertragingen, uitgevallen treinen en gemiste aansluitingen zijn aan de orde van de dag. Ze hebben kennelijk eens goed gekeken hoe NS en ProRail dat hier al jaren aanpakken en gedacht: Das können wir auch. En dit alles werd bevestigd toen ik vandaag in NRC het volgende Ikje las: Mijn zoon en ik hebben ee...

"Vergeet even wie ik ben"

Soms heb je zo’n band of artiest waarvan je denkt: hier wil ik meer van. En dan niet per se van diezelfde artiest, maar gewoon iets dat ertegenaan schuurt. Invloeden, tijdgenoten, obscure soortgenoten of gewoon iets waarvan iemand ooit heeft bedacht: als je dit goed vindt, moet je dát eens proberen. En daarvoor heeft Spotify iets briljants bedacht: artiestenradio. Zoek een artiest op, klik op ‘Naar radio’ en laat je verrassen. Althans, dat was volgens mij ooit het idee. Want de laatste tijd valt me steeds vaker op dat Spotify daar iets anders onder verstaat. Start ik een artiestenradio, dan krijg ik inderdaad die artiest te horen. Maar daarna komen opvallend vaak bands en nummers voorbij waarvan Spotify allang weet dat ik ze leuk vind. Zo begon ik vanmiddag met ‘Radio TOOL’ op Spotify en kreeg ik binnen no time voor de zoveelste keer Limp Bizkit en Deftones voorgeschoteld. Dus omwille van het experiment maar even overgeschakeld naar ‘Radio The Mars Volta’. Je raadt het al: binnen twee ...

Fry Me A Lowlands

Het is inmiddels een jaarlijkse traditie: Lowlands zit er weer op. Gefrituurd en wel kijken we terug op drie meer dan geslaagde dagen in Biddinghuizen. En hoewel het voor mij ook werk is, blijft het ieder jaar vooral genieten. Vrij snel na aankomst deden de geruchten de ronde over een nieuwe hamburgerkraam. En dus besloot ik de proef op de som te nemen: tijd voor een heuse burger tasting. Wederom werd de Bep van Mokum in mijzelf aangewakkerd en ging ik tussen de bedrijven door op zoek naar de beste burger van het festival. Het geheim lag verscholen aan de overkant van Lake Lowlands bij de Alpha, aan het einde van de Marktlaan. Hier vond ik de ultieme winnaar: de Fry Me a River van Beef Chief. Twee smashburgers van 75 gram, waarbij de uien tijdens het bakken in het vlees worden gesmasht. Met twee plakken American cheese, augurk en burgersaus op een geroosterd Martin’s potato roll. Een burger die precies doet wat hij moet doen. Goed vlees, een stevige bun, genoeg saus zonder dat het hele...

De Festivalman

Vandaag stuitte ik op vergeten YouTube filmpje van Jiskefet uit 2017 waarin Michiel Romeyn op zijn geheel eigen briljante wijze een parodie op een festivalorganisator neerzet. Omdat Jiskefet toch een behoorlijk deel van mijn satirische ontwikkeling uitmaakt, kon deze eigenlijk bij voorbaat al niet meer stuk. Ik kom tenslotte uit een klassiek VPRO-nest en ben daarmee voor een niet onbelangrijk deel door Kees Prins, Herman Koch en Michiel Romeyn opgevoed. Echter zelf inmiddels al meer dan mijn halve leven werkzaam in de evenementenindustrie, maakt zo'n filmpje alleen maar beter. Waar ik vroeger vooral om Jiskefet kon lachen vanwege de absurditeit, is daar in de loop der jaren een zekere vorm van herkenning bij gekomen. De festivalwereld met haar eigen jargon, eigenaardigheden, soms enorme ego's en bloedserieuze gesprekken over volstrekt merkwaardige details, blijkt hiermee eigenlijk helemaal niet zoveel satire nodig te hebben. En aangezien ik bovendien ook niet vies ben van enige...

Een nieuw likje verf (2)

Inmiddels zijn de renovatiewerkzaamheden aan deze weblog weer hervat. Na enig gepruts met instellingen, marges, widgets, kleuren, afbeeldingen en andere zaken waarvan ik vooraf dacht dat het “maar vijf minuten werk” zou zijn, is de blog wederom voorzien van een upgrade. Maar dat klinkt wel spectaculairder dan het is. In een verwoede poging deze blog te moderniseren, is misschien wel de grootste verandering dat er juist mínder te zien is. Waar het internet de afgelopen jaren vooral voller, drukker en schreeuweriger lijkt te zijn geworden, heb ik besloten de andere kant op te bewegen. Veel witruimte, rustige typografie en vooral de foto’s en verhalen hun werk laten doen. Geen bewegende banners, geen knipperende knoppen en geen overdaad aan kleur. Het is tenslotte een weblog en geen luchthaven. Er is nog even serieus overwogen om de achtergrond te voorzien van subtiele verwijzingen naar muziek, gastronomie, barbecueën, cultuur en andere persoonlijke obsessies. Maar na verschillende ontwer...

Haarlem Culinair 2026

Er zijn evenementen waar je maanden van tevoren een strak draaiboek voor maakt. En er zijn evenementen waar je simpelweg besluit dat je gaat kijken waar de avond je brengt. Haarlem Culinair behoort al jaren tot die laatste categorie. Het recept is al decennialang vrijwel onveranderd. Een monumentale Grote Markt, een verzameling Haarlemse restaurants die zich van hun beste kant laten zien, een glas wijn dat zelden het laatste blijkt te zijn en duizenden mensen die elkaar tegenkomen met de inmiddels traditionele opmerking: "Hé, jou had ik hier kunnen verwachten." En dus mocht ik ook dit jaar weer de culinaire snob uithangen. Als een heuse Bep van Mokum bewogen wij ons langs de verschillende etablissementjes om onszelf tegoed te doen aan het ruime aanbod culinaire hoogstandjes dat mijn geboortestad te bieden heeft. Dat Haarlem Culinair inmiddels een vaste waarde op de kalender is, merk je aan alles. Er hangt een ontspannen sfeer die je niet kunt organiseren. Mensen nemen de tijd...

Simon Says

Let op: onderstaande tekst bevat mogelijk spoilers! Gisteren heb ik seizoen 3 van The Capture afgekeken. Een serie waarin Holliday Grainger de rol speelt van Rachel Carey: een enthousiaste jonge rechercheur die terechtkomt in een wereld vol misleiding, deepfakes en de vaak ondoorgrondelijke belangen van de Britse intelligence. Daar waar de eerste twee seizoenen vooral gingen over de vraag of je camerabeelden nog wel kunt vertrouwen, doet in seizoen 3 een nieuw maatschappelijk vraagstuk zijn intrede: de rol van AI binnen het overheidsapparaat. Spoiler! Een speciaal militair onderdeel laat zijn operationele beslissingen over aan "Simon": een kunstmatig intelligent systeem dat razendsnel informatie verwerkt, scenario's berekent en uiteindelijk bepaalt wat de beste volgende stap is. En daarmee is ook dit derde seizoen bijzonder goed geslaagd. Ik heb de acht afleveringen weggekeken als sangria op een warm Spaans terras. Toch bekroop mij vandaag wel een licht onheilspellend ge...

Roltrap naar de maan

Vorige week las ik in een artikel in de Volkskrant dat Harrie Jekkers, na jaren een van de bekendste namen binnen de Nederlandse cabaretwereld te zijn geweest, binnenkort definitief afscheid neemt van het theater. Nadat in 1982 het welbekende ‘Oh oh Den Haag’ uitkwam en in mijn geboortejaar – 1985 – het nog veel eerder opgerichte Klein Orkest uiteen viel in nog veel kleinere stukjes orkest, heeft Jekkers zich vooral gericht op diverse solocabaretvoorstellingen. En met een nest waarin de cabaretuitzendingen van de VARA – naast witbrood met aardbeien en suiker – onderdeel waren van het vaste zaterdagavondprogramma, is deze droge Haagse humor dan ook niet weg te denken uit mijn jeugdherinneringen. Ook na een onderbreking tussen 2001 en 2015 keerde deze van origine Hagenees in 2015 terug op de planken in een duovoorstelling met Jeroen van Merwijk. En dus wordt deze terechte “in-pensioenstreding” - is dat al een woord, anders vanaf nu wel - luister bijgezet met de plaatsing van een miniat...

Down The Rabbit Hole 2026

Eenmaal terug uit de Groene Heuvels, met een draaiende wasmachine op de achtergrond, kijken we moe maar voldaan terug op een meer dan geslaagde editie van Down The Rabbit Hole 2026. Nadat in de aanloop naar het festival het kwik tot boven de 35 graden steeg, bleek het festivalweekend eigenlijk precies goed. Niet te warm, niet te koud en af en toe een verkoelend briesje. Beter festivalweer kun je je nauwelijks wensen. Wat Down The Rabbit Hole ieder jaar weer bijzonder maakt, is dat het veel meer is dan alleen een verzameling concerten. Tussen de bomen, kunstwerken en verborgen paadjes voelt het terrein als een klein dorp waar de buitenwereld een paar dagen niet bestaat. En hoewel mijn aanwezigheid grotendeels zakelijk georiënteerd is, wist ik gelukkig genoeg optredens mee te pakken om weer een volledig subjectieve top vijf samen te stellen: 5. Mind Enterprises Vrijdag 18:30 uur, Fuzzy Lop Alsof ergens een vergeten Italiaanse discotheek uit 1984 opnieuw haar deuren heeft geopend. Mind En...