Let op: onderstaande tekst bevat mogelijk spoilers!
Gisteren heb ik seizoen 3 van The Capture afgekeken. Een serie waarin Holliday Grainger de rol speelt van Rachel Carey: een enthousiaste jonge rechercheur die terechtkomt in een wereld vol misleiding, deepfakes en de vaak ondoorgrondelijke belangen van de Britse intelligence.
Daar waar de eerste twee seizoenen vooral gingen over de vraag of je camerabeelden nog wel kunt vertrouwen, doet in seizoen 3 een nieuw maatschappelijk vraagstuk zijn intrede: de rol van AI binnen het overheidsapparaat.
Spoiler! Een speciaal militair onderdeel laat zijn operationele beslissingen over aan "Simon": een kunstmatig intelligent systeem dat razendsnel informatie verwerkt, scenario's berekent en uiteindelijk bepaalt wat de beste volgende stap is.
En daarmee is ook dit derde seizoen bijzonder goed geslaagd. Ik heb de acht afleveringen weggekeken als sangria op een warm Spaans terras.
Toch bekroop mij vandaag wel een licht onheilspellend gevoel toen ik het volgende artikel van de Volkskrant las:
Link: AI-agent van OpenAI verlaat ongevraagd testomgeving, gaat het internet op en voert hack uit [bron: Volkskrant]
Waarna mij dus vooral opviel hoe klein de stap is geworden tussen goede fictie en een werkelijkheid die misschien wel minder ver weg ligt dan je zou denken. Maar misschien is dat ook wel de kracht van goede sciencefiction. Je kijkt het niet omdat je denkt dat het ooit werkelijkheid wordt. Je kijkt het omdat je hoopt dat het géén werkelijkheid wordt.
En dus, om mijn vertrouwen in een toekomstig betere wereld dan nog maar eens wat te versterken, denk ik dat ik vanavond de film I, Robot maar weer eens ga opzoeken.
Reacties
Een reactie posten