Het is inmiddels een jaarlijkse traditie: Lowlands zit er weer op. Gefrituurd en wel kijken we terug op drie meer dan geslaagde dagen in Biddinghuizen. En hoewel het voor mij ook werk is, blijft het ieder jaar vooral genieten.
Vrij snel na aankomst deden de geruchten de ronde over een nieuwe hamburgerkraam. En dus besloot ik de proef op de som te nemen: tijd voor een heuse burger tasting. Wederom werd de Bep van Mokum in mijzelf aangewakkerd en ging ik tussen de bedrijven door op zoek naar de beste burger van het festival.
Het geheim lag verscholen aan de overkant van Lake Lowlands bij de Alpha, aan het einde van de Marktlaan. Hier vond ik de ultieme winnaar: de Fry Me a River van Beef Chief. Twee smashburgers van 75 gram, waarbij de uien tijdens het bakken in het vlees worden gesmasht. Met twee plakken American cheese, augurk en burgersaus op een geroosterd Martin’s potato roll.
Een burger die precies doet wat hij moet doen. Goed vlees, een stevige bun, genoeg saus zonder dat het hele broodje na drie happen verandert in een logistiek probleem. En vooral gewoon ontzettend lekker.
En dan is daar natuurlijk ook nog die andere traditie. Namelijk de geheel subjectieve, persoonlijke, ongefundeerde maar volledig met het hart gekozen muzikale top vijf:
5. Amyl and the Sniffers
Alpha, vrijdag 14:00 uur
De eerste act van de dag in de Alpha. Geen rustige warming-up, maar gewoon vol gas.
Amy Taylor heeft een podiumuitstraling waar je moeilijk omheen kunt. De band speelt strak, rauw en zonder enige behoefte om het allemaal mooier te maken dan het is. Punk zoals het bedoeld lijkt: direct, energiek en met een Alpha die al vroeg op de dag volledig wakker was, is een betere manier om een festivalweekend te beginnen nauwelijks denkbaar.
4. Nia Archives
Heineken, zaterdag 19:30 uur
Dat jungle en drum-'n-bass nog altijd springlevend zijn, bewijst Nia Archives. Jungle, drum-'n-bass en popgevoel komen bij haar samen zonder dat het ooit geforceerd klinkt. En live werkte dat misschien nog wel beter dan op plaat.
De Heineken veranderde in een dampende dansvloer, maar er zat ook genoeg melodie in om het meer te maken dan alleen een clubset. Een optreden dat nog lang doorging nadat de laatste beat was verdwenen.
3. Viagra Boys
Bravo, vrijdag 21:30 uur
De Viagra Boys zijn live precies zo chaotisch als je hoopt. Sebastian Murphy slingert zich door de set met een combinatie van humor, cynisme en totale overgave, terwijl de band daaronder als een goed geoliede machine blijft spelen.
Het knappe is dat de muziek, ondanks alle absurditeit, ongelooflijk strak blijft. Postpunk, funk, rock en totale waanzin komen samen in een optreden dat evenveel cabaret als concert lijkt. En misschien is dat precies waarom het zo goed werkt.
2. Turnstile
Alpha, zondag 19:30 uur
Turnstile was voor mij een van de hoogtepunten van het weekend. Daar waar ze in 2023 nog in de Bravo stonden, is de band inmiddels volledig tot wasdom gekomen als volwaardige Alpha-act. Maar zonder daarbij al te volwassen aan te voelen en met een energie die nauwelijks te evenaren is.
Het publiek ging vanaf het eerste nummer los en de band wist die spanning de hele set vast te houden. Met als ultiem hoogtepunt een man die mét rolstoel en al over het publiek crowdsurfte.
Hardcore met veel meer kleur dan het genre vroeger misschien toestond. Zwaar, melodieus en bovenal ontzettend overtuigend. Een optreden dat liet zien waarom Turnstile inmiddels veel verder reikt dan alleen de hardcore-scene.
1. Royal Blood
Heineken, zaterdag 21:45 uur
En dan de absolute apotheose, de nummer één: Royal Blood.
Misschien niet de meest verrassende keuze van het festival, maar wel het optreden waar voor mij alles klopte. Mike Kerr en Ben Thatcher hebben nog steeds maar een drumstel en (bas)gitaar nodig om de Heineken volledig omver te blazen. De nieuwe nummers passen naadloos tussen het oudere werk en live klinkt de band nog altijd groter dan je op basis van de bezetting zou verwachten.
Hard, strak en moddervet. En niet dankzij grote effecten of een ingewikkelde productie, maar gewoon door een band die precies weet wat ze goed kan en dat ruim een uur lang zonder concessies uitvoert.
En daarmee is Royal Blood voor mij het ultieme hoogtepunt van Lowlands 2026.
Reacties
Een reactie posten